Nasze powołanie misyjne

Wraz z grupą misyjną, którą założyliśmy, udaliśmy się na obchody Wielkanocy do Taizé we Francji. Miałem tam doświadczenie, które naznaczyło mnie przed i po. W Wielki Piątek, podczas adoracji Krzyża, stałem kontemplując Chrystusa i Jego bolejącą Matkę u stóp Krzyża. Pusty krzyż sprawił, że odkryłem rzeczywistość świata bólu, cierpienia i śmierci bez Boga. Tam, gdzie nie ma Boga, nie ma miłości, a życie bez miłości czyni nas nieszczęśliwymi, nieludzkimi. Jezus ofiarował się za nas, abyśmy mogli odkryć pełnię Jego miłości. Jezus zapraszał mnie do przedłużenia Jego misji ofiarowania miłości na tym świecie. Mogę powiedzieć, że to spotkanie oznaczało "przed" i "po".

Miałem życie przed sobą. Odkryłem, że życie jest darem, że jest nam dane, abyśmy je dawali. Że odnajdujemy życie w takim stopniu, w jakim ofiarowujemy je innym w służbie najbiedniejszym i najbardziej potrzebującym. Od tego momentu nie szukałem niczego innego, jak tylko odpowiadać na miłość taką samą miłością, jaką sam byłem kochany. Życie było podróżą, praktyką, by żyć z Nim i kochać jak On. Jako dobry architekt chciałem, aby moje życie nie miało innego solidnego fundamentu niż Jego miłość. Obiecał i ofiarował mi ją bezwarunkowo od samego początku. Będę z tobą zawsze. Kochałem cię i nie przestanę cię kochać aż do końca.

To nie jest trudna rzecz, kwestia wielkiego wyrzeczenia, ale wielkiej przygody. To, co jest trudne, to życie bez Niego. Życie bez Niego nie ma sensu i nie jest warte życia. Ten, kto Go znalazł, znalazł skarb. Ale nie możemy go zatrzymać ani zachować dla siebie. Nie ma większego skarbu, który możemy ofiarować naszym braciom i siostrom. Po prostu dać to, co otrzymaliśmy. Mogę powiedzieć, że nie chodzi o bycie bohaterami, nie o zasługi, nie o zasługiwanie, ale po prostu o miłość. Miłość odpłaca się miłością. Warto dać z siebie wszystko, oddać się całkowicie.

Nie zrezygnowałem z powołania architekta, ale odkryłem je na nowo. Nowy świat zaczyna się od nowego człowieka. Spotkanie z Jego miłosierną miłością odnawia nasze oczy i serce, podnosi nas i przynagla do życia z Nim i tak jak On, kochając i ofiarowując wszystko, czym jesteśmy i co posiadamy. Nasz świat jest chory, zraniony przez miłość. Jest tak wielu złamanych ludzi, którzy zostali zmarginalizowani, odrzuceni, pozostawieni na uboczu. Czekają na kogoś, kto niczym Dobry Samarytanin wyciągnie do nich rękę, wskaże drogę i pomoże im nią kroczyć. On dał nam lekarstwo i lek, aby uleczyć złamane i zasmucone serca. Zastosuj delikatną maść Jego miłosierdzia.

Moje życie misyjne miało wiele ścieżek. Przez 45 lat żyłem moim powołaniem misyjnym w różnych miejscach i krajach. Najdłuższe okresy spędziłem w miejskim stożku Buenos Aires w Argentynie (12 lat) i na Filipinach, najpierw na wyspie Cebu (7 lat), a następnie na wiejskim obszarze północnego Luzonu (ostatnie 10 lat). Odkryłem, że zwykli, biedni, prości ludzie są dziedzicami Królestwa. Są nie tylko obiektami naszej misji, ale także aktywnymi podmiotami w głoszeniu Królestwa.

Nie jesteśmy zbawieni indywidualnie, ale razem we wspólnocie. Chcemy przeżywać naszą misję nie w pojedynkę lub w izolacji, ale razem z innymi, we wspólnocie, tworząc wspólnoty braci i sióstr, którzy są zaczynem Królestwa, powszechnego braterstwa. Pomimo obecnych tragedii i niespokojnego świata przechodzącego tak wielkie zmiany, mamy nadzieję i wierzymy w nową ziemię. Czujemy, że Jego Królestwo już się tworzy i pociesza nas Jego Duch miłości, który zachęca nas do życia jako jedna rodzina braci i sióstr. On nam obiecał. Poprowadzi nas do szczęśliwego zakończenia.

Dario Marote

dariosemd@hotmail.com